Wonderen in werking.

Schouderklopje. Het is bijna dertig jaar geleden dat ik voor het eerst uit zou gaan met een jonge vrouw. Ik had een uitnodiging voor een feestavond met dansen en het werd van je verwacht dat je een danspartner mee zou nemen. Ik had nog nooit een vriendin gehad en ik was ook nogal verlegen bij vrouwen, dus deze dansavond was voor mij nogal een opgave. Maar ik wilde graag gaan en dus had ik een aardig meisje gevraagd dat ik kende via mijn opleiding. Ze had ja gezegd en ik mocht de auto van mijn vader lenen, dus alles was geregeld. Behalve natuurlijk dat ik het zowat in mijn broek deed. Vooral op de dag van de dansavond was het me bijna te veel. Ik was bleek, heel erg gespannen, ik kon amper eten en ik voelde me naturlijk waardeloos. Ook anderen was het opgevallen en die hadden al aan me gevraagd of ik ziek was. Op de bewuste avond reed ik met de auto van mijn vader naar het huis van mijn date om haar op te halen. Ik zat bijna te shaken achter het stuur, zo zenuwachtig was ik. En toen gebeurde er iets opmerkelijks. Ik voelde ineens een hand op mijn linkerschouder. Het duurde maar een seconde, maar het was onmiskenbaar. En ik was in één keer helemaal rustig. Het was een geruststellende hand op mijn schouder geweest. Ik was toen nog niet bezig met spiritualiteit maar ik begreep wel dat dit een bijzonder moment was. Want er zat natuurlijk niemand in de auto behalve ikzelf. De avond werd heerlijk. Ik was volledig ontspannen en we hadden veel plezier. We dansten er op los en mijn danslessen kwamen van pas. Ik heb haar daarna netjes thuisgebracht en ik was blij dat alles zo goed was gegaan. Het is geen relatie geworden tussen haar en mij; daar was ik nog niet aan toe. Maar het wonder van die avond was natuurlijk de hand op mijn schouder.

Taxiritje. Ongeveer vier jaar geleden ging ik met mijn inmiddels ex-vriendin op vakantie in een ver land, waar de temperaturen zeer hoog zijn en de wegen en de auto's zeer slecht. Het was avond, het was donker en we hadden een taxi genomen. Ik zat voorin en mijn ex zat achterin; zij ging een dutje doen want zij was moe. Op een gegeven ogenblik reden we op een redelijk goede weg en er was veel verkeer. Onze chauffeur had haast dus hij probeerde zoveel mogelijk in te halen. Bovendien kon je de tegenliggers goed zien want er was geen wegverlichting dus je zag de tegenliggers goed aankomen met hun scherpe koplampen. Ik vond hem nogal agressief rijden, maar het bleef binnen de perken, dus ik zei er niets van. Totdat hij besloot twee auto's in te halen die kort achter elkaar reden zonder ruimte er tussen. Hij gaf vol gas maar de taxi had toch wat moeite om snelheid op te pakken. Het was dan ook een oud barrel. Ondertussen prikten de koplampen van de tegenliggers ons al in de ogen. Het inhalen ging zeer traag en het begon nu spannend  te worden. Ik hoopte dat er een gaatje zou komen aan de rechterkant zodat we tussen de twee auto's konden glippen, maar dat gebeurde niet, er kwam geen ruimte. De taxichauffeur bleef gewoon inhalen maar de tegenliggers kwamen nu wel erg dichtbij. Hij bleef gas geven. Ik werd nu panisch: dit ging fout. Hij bleef echter doordrukken en de tegenligger was nu vlakbij. "Dit was het dus!" schoot door me heen. In een reflex zette ik me schrap tegen het dasbboard: de crash was niet meer te vermijden want de tegenligger was nog maar twintig meter van ons verwijderd en we waren er nog lang niet. Het volgende dat ik me herinner was dat we gewoon weer aan de rechterkant van de weg reden: blijkbaar was de inhaalmanoeuvre geslaagd. Ik bleef nog een tijdje verstijfd zitten. Ik wist niets uit te brengen. De situatie was ook onwerkelijk: we hadden dood moeten zijn. Het was niet mogelijk om dit te overleven. Ik reed al heel wat jaren auto en ik heb een technische opleiding dus ik weet heel goed wat kan, en wat niet kan. En dit kon niet. We moesten dood zijn. Het is te vergelijken met een sprong van een flat van twintig verdiepingen, om vervolgens twee meter boven de grond een black out te krijgen en het volgende beeld is dan dat je in een stoel gezellig een biertje zit te drinken naast de plek van inslag. Dat kan niet. Het heeft trouwens ook een jaar geduurd voordat ik me realiseerde dat hier een wonder was gebeurd. Want wie gelooft nou in wonderen? Maar ik geloof er nu wel in, en ik ben blij dat ik het mag navertellen.

Wiegster. Ongeveer twintig jaar geleden ging het niet goed met me. Ik was ontevreden over mijn leven en ik wilde dat er veranderingen kwamen. Ik mag zelfs zeggen dat ik een beetje depressief was en tegelijkertijd ook wel overspannen. Op een ochtend vond ik een folder in mijn brievenbus. Het merkwaardige aan deze folder was dat de adressering niet klopte, de naam was volledig fout, de postcode leek nergens naar, het adres leek nergens op en ook het huisnummer had geen enkele overeenkomst. Het adres lag zelfs aan de andere kant van Utrecht. Hoe komt zoiets in je brievenbus zou je bijna vragen? Ik opende de brochure en  las hem, en het was direct bingo. Het was een brochure van het spiritueel centrum El Bloque (nu heet het Sacarest) in Spanje. Ik las hem met stijgende verbazing en dezelfde dag heb ik me nog opgegeven. Dit was precies wat ik nodig had! Een paar weken later zat ik in EL Bloque en deed ik Psychsynthese bij Ben Bos (overleden in 2006). Het was een prachtige cursus die veel bij me los maakte. Met name één sessie was heel belangrijk omdat er van alles los begon te komen. Met een vrouwelijke cursusganger ben ik daarna in de wijze boom geklommen, een olijfboom van tweeduizend jaar oud die op het terrein staat, en ik begon te werken aan mijn ouders. Ik voelde verdriet opkomen en dacht eerst dat het bij mijn vader lag. Maar daar gebeurde niets. Toen schakelde ik over op mijn moeder en daarna kwamen de tranen. Ik had heel veel verdriet bij mijn moeder. En dit was heel onverwacht. Ik liet de tranen komen, maar ik kon het niet goed plaatsen. De volgende dag wilde ik alleen zijn en verder werken aan mijn moeder. Ik maakte een wandeling en ging op een rots zitten. Daarna maakte ik contact met mijn verdriet: ik dacht aan mijn moeder en ik begon mezelf te wiegen alsof ik een klein babytje was in de armen van mijn moeder. Hierop begon ik luid te wenen en dat duurde meer dan een uur. Wat had ik graag gewiegd willen worden door mijn moeder. Maar zij heeft me natuurlijk gewiegd, waar komt dan dat verdriet vandaan? Ik heb de training daarna gewoon afgemaakt en het was een bijzondere ervaring. Het verhaal gaat verder in het jaar 2006, dus twintig jaar later. Mijn vader belt me 's avonds huilend op: mijn moeder is plotseling overleden. Ik ben heel verdrietig en in een roes help ik in de komende dagen mijn broer en zus om de begrafenis voor te bereiden. We kiezen drie muziekstukken uit. Het eerste muziekstuk is I will live forever van Queen, maar dan in een orchestrale uitvoering: het is een prachtig nummer. We noteren het nummer (het is nummer 12 van de CD) en mijn broer doet verder alle correspondentie met de uitvaartorganisatie. Op de dag van de begrafenis mag de familie als eerst de aula binnenlopen en de muziek staat al aan. Maar ik kijk mijn broer aan: dit is niet het nummer dat we hebben uitgekozen! Het is wel een prachtig nummer, maar wel het verkeerde. De twee andere nummers die daarna nog aan bod komen kloppen wel. De uitvaart is verder prachtig en na afloop praat ik nog even met de medewerker en vertel dat het verkeerde nummer is gedraaid. We halen de papieren er bij en zien staan dat ook zij nummer 12 heeft genoteerd, dat klopt dus. Ik vraag of ze even wil kijken of dat nummer wel de orchestrale uitvoering is en niet het Ierse nummer dat nu gedraaid was. Even later komt ze terug, nee zegt ze, nummer 12 is het Ierse nummer. Ik ben nu helemaal flabbergasted. Wat is hier verkeerd gegaan? Twee dagen later bedenk ik een plan: ik wil de band van de ceremonie horen. Die blijkt te bestaan en een week later valt de CD in mijn brievenbus. Het enige wat ik nu nog hoef te doen is de orginele CD te beluisteren en te kijken welk nummer nu gespeeld is. Omdat die CD in het bezit is van mijn broer bezoek ik hem een paar dagen later. Het nummer ken ik nu wel uit mijn hoofd en al snel heb ik het gevonden, en het is nummer 14! Dat is interessant. Dan is nu natuurlijk nog de grote vraag, welke boodschap wilde mijn moeder aan mij doorgeven? Want dat hier sprake was van een boodschap dat is me nu wel duidelijk. Snel op de achterkant gekeken: het nummer heet La Berceuse. Als ik weer thuis ben zoek ik het op in mijn Franse woordenboek. La Berceuse betekent Wiegster. Mijn moeder heeft altijd van mij gehouden. En dat wilde ze me nog even zeggen.

Copyright: www.de-spirituele-hulplijn.nl