Religie en spiritualiteit
Religie en spiritualiteit zijn niet hetzelfde alhoewel er wel raakvlakken zijn. Het probleem van religie is dat het enerzijds gebaseerd is op de liefde voor God, maar anderzijds, dat mensenhanden er vorm aan hebben gegeven waardoor er veel menselijk falen in is geslopen. De aanslag op Twin Towers is dus niet een spirituele of religieuze uiting, net zo min als de daden van de Inquisitie. Maar waar is het misgegaan?
Jezus van Nazareth was een bijzonder mens, hij sprak prachtig van God en van liefde en hij genas mensen. Dat is niet vreemd want ook heden ten dage zijn er prachtige mensen die spreken van God en van liefde en die kunnen genezen. Maar er zijn ook prachtige mensen geweest die niet konden genezen maar die toch prachtig waren en de mensheid de weg leidden naar God en spiritualiteit: Zarathroestra, Boeddha, Mohammed. En ieder had zijn eigen verhaal. Het verhaal van Jezus van Nazareth werd opgepakt door apostelen en evangelisten. In de Bijbel worden vier evangelisten genoemd: Matteüs, Marcus, Lucas en Johannus, maar er zijn waarschijnlijk tussen de dertig en honderd evangeliën geweest. Momenteel wordt veel onderzoek gedaan naar de authenticiteit van de vier huidige evangeliën en er zijn veel opmerkingen mogelijk. Vrijwel zeker zijn de teksten aangepast in verband met theologische doelstellingen. De grootste kracht achter de aanpassingen is Paulus geweest, die de Bijbel de zogenaamde Paulinistische richting heeft gegeven. Het probleem was dat de Romeinen alle Christenen vervolgden en vermoordden en het was dus zaak om de Romeinen te vriend te houden. Daarom is de bloeddorstige Romeinse prefect Pontius Pilatus in de Bijbel zeer vriendelijk voorgesteld. Zo vraagt hij aan de Joodse menigte wie hij vrij moet laten: Jezus of Barabas. De Joden riepen dat Barabas vrij moest worden gelaten. Deze geschiedschrijving is in strijd met de bekende feiten over de praktijken van Pontius Pilatus alsmede de situatie in Israël rond die tijd, waarbij de Joden Jezus van Nazareth als Verlosser (Messias) zagen die hen van de Romeinen af zou helpen. Met deze geschiedsverandering is echter wel het Joodse karma in de wereld gekomen, wat uiteindelijk heeft geleid tot de grote holocaust in nazi-Europa.
Er waren dus meerdere evangeliën en het concilie van Nicea (vierde eeuw) bepaalde welke opgenomen zouden worden in de Bijbel. Het getal vier is overigens afkomstig van de vier windrichtingen (Ezechiël), want het had ook drie of twintig kunnen zijn. Overigens zijn er tussen de dertig en honderd evangeliën geweest. Al de andere evangeliën werden vanaf dat moment apocrief (ketters) beschouwd. Deze geschriften werden vernietigd en de bezitters gedood. In de jacht op afwijkende evangeliën zijn ook volkeren uitgemoord, waaronder de Katharen. Door recente vondsten bij o.a. Nag Hammadi komen nu echter enige verloren geraakte evangeliën bovendrijven: het Filippus evangelie, het Thomas evangelie, het Maria Magdalena evangelie en nu ook het Judas evangelie.
Het gevolg is dat de huidige kerkleer het resultaat is van menselijk ingrijpen en niet het resultaat is van het werk van God of van Jezus van Nazareth. Dit blijkt ook uit de diverse theologische leerstellingen waar de Rooms Katholieke Kerk mee kwam. Een belangrijke theologische leerstelling is die van de onbevlekte ontvangenis. Daarmee was God de vader van Jezus en daarmee was Jezus zelf ook goddelijk; Jezus was dus meer dan een profeet. De Islam, die zich baseert op dezelfde God en hetzelfde scheppingsverhaal als het Christendom en het Jodendom (de abrahamistische godsdiensten) heeft hier andere opvattingen over. De Islam ziet Jezus als een profeet (net zoals Mohammed een profeet is) en wel de profeet met de naam Isa. Ook de Oosters Orthodoxe Kerk erkende Jezus van Nazareth niet als de Zoon van God (Filioque) en tot op de dag van vandaag erkent deze kerk dat nog steeds niet. Doordat de Rooms Katholieke Kerk nu plotseling twee goden had (de Vader en de Zoon) was de theologie nu niet meer monotheïstisch (één god). Dat vormde een nieuw probleem omdat de Romeinen in die tijd waren overgegaan op het monotheïsme. Om dit probleem op te lossen werd de theologische leerstelling ontwikkeld van de Heilige Drie-Eenheid: er was nu sprake van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. En de Zoon was van de zelfde substantie als de Vader. Het was een ingewikkelde leerstelling maar de leer van het monotheïsme was gered. Een volgende theologische leerstelling was dat de moeder van Jezus zelf ook goddelijk geweest moest zijn, want anders was Jezus een soort halfbloed: half god en half mens. Dus werd de nieuwe theologische leerstelling dat Moeder Maria zelf ook onbevlekt was ontvangen. Vervolgens werd in een nieuw dogma ook Maria "ten hemel opgenomen" verklaard. Het probleem van de moeder van Moeder Maria bleef echter onaangeroerd. De volgende theologische leerstelling was die van het voorgeborchte. Een mens komt alleen in de hemel wanneer die gedoopt is; iemand die niet gedoopt is gaat na zijn overlijden naar de hel. Maar hoe zit het nou met een jong kind dat plotseling overlijdt voor het doopsel te hebben ontvangen? Daartoe werd de leerstelling van het voorgeborchte ontwikkeld. In een dergelijk geval ging een kind niet naar de hel, maar ook niet naar de hemel, maar naar een neutraal gebied: het voorgeborchte. In de loop van 2006 wordt deze leerstelling waarschijnlijk weer ingetrokken: nu gaan alle kinderen (ook zonder doopsel) naar de hemel. Maar geldt dat ook voor Joodse kinderen en Islamitische kinderen die in de zelfde God geloven als de Christelijke kinderen? Of gaan die toch naar de hel? Ook over de Paus ontstond een theologische leerstelling, want hij werd in het eerste Vaticaanse Concilie onfeilbaar verklaard. De wellicht belangrijkste opvatting van de Rooms Katholieke Kerk, die eigenlijk aan de basis ligt van het Rooms Katholieke geloof, was dat God zich boven ons bevindt en niet in ons. We weten nu dat dat onjuist is: Jezus van Nazareth was zelf een gnosticus en hij stelde dat God zich ook in ons bevindt. Dat was ook de weg die de Katharen bewandelden en wat tot hun uitroeiing heeft geleid. Overigens gaat spiritualiteit altijd uit van de idee dat God zich ook in de mens bevindt. Zonder deze grondgedachte is spiritualiteit bijna niet mogelijk. De idee dat God zich boven ons bevindt, en niet in ons, leidde tot een reconstructie door de Roomskatholieke Kerk over hoe God was: streng oordelend, bestraffend en wraakzuchtig. Zoals gesteld in de film What the bleep do we know, heeft de mens daarmee God tot zijn evenbeeld gemaakt. Want God is natuurlijk gwoon liefde.
Met macht en dwang is het Rooms Katholieke geloof verspreid. In Zuid-Amerika leidden Spanjaarden de bekering en gehele beschavingen zijn vernietigd om plaats te maken voor het Christendom. In Europa sloeg de Inquisitie hard toe met honderduizenden vermoorde mensen en met heksenwaeghen en heksenverbrandingen in iedere stad. Ook de Kruistochten ontaarden in grote moordpartijen hetgeen karma in het leven riep dat heden ten dage tot uiting komt. De vraag is natuurlijk of God dit wel voor ogen had. Of was het toch gewoon allemaal mensenwerk en dus ook menselijk falen?
De Rooms Katholieke Kerk heeft zich tot in het recente verleden weinig beziggehouden met de boodschap van liefde: de liefde van God, en de liefde en wijsheid van Jezus van Nazareth. De vraag is dan ook niet waarom de kerken leeglopen (secularisatie), maar waarom de kerken nu pas leeglopen. Gelukkig zijn er zeer veel nieuwe initiatieven die goed aanslaan. Ook sommige bestaande geloofsgemeenschappen verplaatsen nu hun ankers en openen zich naar een meer oecemenisch (voor alle christelijke gezindten) en zelfs transreligieuze (voor alle geloven) benadering. Je kunt tegenwoordig zelfs leren mediteren in de kerk. Het zou goed zijn als deze ontwikkeling zich doorzet: een kerk die de dialoog aangaat met de leden en niet langer alleen maar voorschrijft vanuit steenoude dogma's die zijn verzonnen door kerkvorsten in geheel andere tijden.
Hoe kunnen we nu nog religie en spiritualiteit met elkaar verbinden? Het antwoord is eenvoudig, we hoeven alleen maar terug te gaan naar de Bron: en dat ben jezelf, en via je eigen Bron sta je in contact met God. We kunnen ons direct tot Hem richten en Hem onze liefde geven en Hem om richting vragen. En we worden altijd gehoord.
En hoe kunnen we nu tegen de Kerk aankijken? Vol rancune en wrok, zoals een aantal bekende schrijvers dat doen? Of moeten we gewoon vaststellen dat al die kerkleiders gewoon gedrag hebben vertoond zoals dat gebruikelijk was in hun tijd? Missschien was de mensheid nog niet ver genoeg, of anders gezegd, was Jezus van Nazareth gewoon te ver voor zijn tijd. Zelf kies ik voor het laatste, een ieder is een kind van zijn tijd, en dat geldt ook voor de kerkvorsten. Het voorbeeld dat Jezus van Nazareth gaf was destijds te hemels om door de aardse kerkvorsten te kunnen worden gevolgd. Maar als zij nu hadden geleefd, in het Aquariustijdperk, dan hadden ze zich ongetwijfeld heel anders opgesteld, heel wat hemelser. En daarom kunnen we het hun ook vergeven, maar we hoeven het niet te vergeten.
En mijzelf, hoe zit het nu met mijzelf? Ben ik zelf eigenlijk kerkelijk? Het antwoord is ja, sinds een jaar ben ik Christen, weliswaar een kritisch Christen maar toch een Christen. En ik ga regelmatig naar de Kerk en ik vind de diensten erg mooi. En zo nu en dan dank ik God voor zijn goede zorgen en stuur ik hem mijn liefde.
Copyright: www.de-spirituele-hulplijn.nl