Bezoek aan Centre Lothlorien
Het is zaterdag 16 juli. Om 9 uur haalt de taxi me van huis op om naar het centraal station in Utrecht te gaan, en dan ga ik op weg naar Centre Lothlorien, het spiritueel centrum bij Chaumont. Als ik een half uurtje later op het perron loop ontdek ik dat mijn horloge vijf minuten achterloopt bij de stationsklok en daarom zet ik hem vijf minuten vooruit. De trein arriveert en ik stap in. Precies op tijd vertrekt de trein, maar wanneer we in Rotterdam Alexanderpolder zijn aangekomen roept de machinist om dat we veel te vroeg zijn en hij zal er vijf minuten blijven stilstaan. Na deze korte pauze rijdt de trein verder en we komen in Rotterdam aan waar ik op de Thalys stap. Deze gaat naar Parijs, het Gare du Nord. We arriveren daar iets te laat maar ik heb tijd genoeg om te wandelen naar het Gare de l’Est, een wandeling van vijftien minuten. Wanneer ik op zoek ga naar het vertrektijdenbord zie ik dat de vertrekperrons pas tien minuten voor vertrek worden bekendgemaakt. Dus ik wacht tot tien minuten voor vertrek, maar het bord geeft nog steeds geen aanwijzing over de trein naar Chaumont en Basel. Dan zie ik dat deze mededeling alleen ging over locale treinen en niet voor de Grande Lignes. Snel spreek ik iemand aan en hij zegt dat het vertrektijdenbord van de Grande Lignes aan de andere kant van het station is. Ik begin nu haast te krijgen want volgens mijn horloge heb ik nu nog acht minuten en het is een groot station. Aan de andere kant gekomen zie ik dat de trein op perron 25 vertrekt: dat is weer helemaal aan de andere kant. En ik heb nog maar 3 minuten! Nu begin ik hard te lopen. Dan zie ik dat de stationsklok een andere tijd aangeeft dan mijn horloge, het scheelt vijf minuten en ik heb nog acht minuten om de trein te halen, en dat scheelt natuurlijk aanzienlijk. Ik haal mijn trein dan ook gemakkelijk.
In Chaumont aangekomen moet ik even bellen naar Lothlorien of ze me komen ophalen. Een half uurtje later komt Lucas Slager me ophalen met zijn auto. Hij is de oprichter van Lothlorien en het blijkt een aardige man te zijn. In Lothlorien aangekomen kan ik gelijk aanschuiven voor de maaltijd. Pas dan voel ik hoe moe ik eigenlijk ben. Na tien minuten begint mijn hele lichaam zelfs te prikken: een slecht teken. Om half acht ga ik naar bed en ik slaap tot de volgende ochtend half acht. Ik was inderdaad erg moe.
Ook die zondag ben ik nog moe. Wanneer ik een tripje maak merk ik al na een half uur dat ik heel voorzichtig moet zijn. Ik zit op de grens. Wanneer ik op de klok van mijn auto kijk zie ik dat die vijf minuten achterloopt op mijn horloge. En eindelijk begin ik hem te vatten: de stationsklok in Utrecht liep vijf minuten voor. Wel heb je ooit! Wanneer ik weer naar Lothlorien terugrijd pak ik de verkeerde weg en ik zie een afslag naar een Emmaus vestiging. Ik herinner me dat er in Utrecht ook een Emmaus is want mijn oude printer wilde ik daar naartoe brengen: Emmaus is namelijk een kringloopwinkel.
Ook maandag moet ik voorzichtig zijn. Ik slaap erg veel en probeer te herstellen van alle vermoeienissen. Dinsdag houdt Lucas een rondleiding door het chateau van Lothlorien. Hij vertelde dat hij aan het begin van het project al zijn geld had geïnvesteerd in de landerijen en de gebouwen en dat hij verder helemaal geen geld meer had. Bij de inrichting had hij daarom spullen van Emmaus genomen want dat was veel goedkoper. Nu was hij al wat verder gekomen met de inrichting en langzaam kon hij nu ook al duurdere spullen kopen. Ik begreep nu ook waar zijn spullen vandaan kwamen, want dat was vlakbij: ik was er al langs gereden. 's Avonds lees ik in een boek over Jezus en ik kom daar de plaats Emmaus tegen. Grappig, het is dus ontleend aan de Bijbel. Verder laat ik het voor wat het is.
Een dag later, na een uitstapje, rijd ik weer naar Lothlorien en ik zie het bordje Emmaus weer staan. Nu besluit ik er te gaan kijken. Het is echter gesloten en ik moet meer dan een half uur wachten. Tegen mijn gewoonte in besluit ik dat dus te doen. Er verzamelen zich steeds meer mensen voor de poort. En na bijna drie kwartier gaat de poort eindelijk open. Ik bekijk alles en ik vind het een prachtig initiatief. Bijna koop ik een mooi regenjack want dat had ik niet meegenomen naar Frankrijk. Het moest twee Euro kosten. Toch maar niet gedaan, waarom weet ik eigenlijk niet.
De dagen gaan voorbij en ik word gelukkig sterker. Ik heb het naar mijn zin, ik lees veel en ik maak wat uitstapjes. De bezoekers van het centrum zijn allemaal interessante mensen en de tafelgesprekken zijn daarom altijd de moeite waard. Ook de activiteiten van het centrum zijn leuk: zo is er een avond waar kinderen een toneelvoorstelling houden. Maar er zijn ook lezingen en er wordt zelfs een keer gedanst. Het eten is trouwens ook voortreffelijk. De tijd gaat snel en op zondag 24 juli moet ik al weer terug naar huis. Trijnie geeft me een lift met haar auto naar het station in Chaumont en ook Isabel gaat mee. Isabel en ik zullen samen met de trein tot Parijs reizen en daar zullen onze wegen zich splitsen. De reis duurt twee en een half uur, dus genoeg tijd om wat te kletsen. Op een gegeven moment begint Isabel over Emmaus, want daar heeft ze een jaar gewerkt. Ik ben nu toch wel benieuwd en vraag haar eens wat meer te vertellen over Emmaus. Er volgt een enthousiast verhaal van bijna een uur. Ze eindigt met de mededeling dat ze er soms nog aan denkt om weer terug te gaan naar Emmaus. Ik ben onder de indruk van haar verhaal. Emmaus blijkt een wereldwijde instelling te zijn met goede bedoelingen voor de mensheid en milieu.
In Parijs stap ik over en na nog eens vier uur reizen ben ik om 4 uur weer in Utrecht. Met de taxi ga ik naar mijn huis. Als ik de deur open doe ligt achter de deur een flinke stapel post. Ik neem niet de moeite om er naar te kijken want ik moet ernstig naar de WC: een grote boodschap. Wanneer ik toiletpapier probeer af te scheuren lukt het niet: de rol zit vast. Hoe kan dat nou? Ik kijk eens goed en ik zie dat het stangetje dwars door de rol papier heen loopt in plaats van door het gat in het midden. Hoe is dat nu mogelijk? Zo heb ik het echt niet achtergelaten toen ik een week geleden vertrok. Bovendien, ik heb dit nog nooit gezien, het is zelfs lastig om te realiseren. Ik trek de rol los en doe hem opnieuw om het stangetje heen, maar nu het stangetje door het centrum. Wat is hier nu weer de bedoeling van: moet ik terug naar mijn centrum? Ik begrijp het niet goed en ik laat het los: de betekenis komt misschien later wel boven. En inderdaad, een dag later realiseer ik me wat de betekenis zou kunnen zijn. Ik ben niet in Lothlorien geweest, maar in Centre Lothlorien. Zo heet het namelijk: Centre Lothlorien. Ik moet dus niet terug naar mijn centrum, maar terug naar het centrum.
’s Avonds kijk ik naar mijn favoriete programma Wonderen Bestaan. Eén van de verhalen gaat over een schilderijtje dat al 25 jaar zoek is. Op een dag besluit de zoon van de schilderes het schilderijtje te gaan zoeken, hij heeft alleen geen idee waar te zoeken. Een paar dagen na dit besluit komt zijn moeder in de Emmaus winkel in Bilthoven: daar vind ze haar schilderijtje terug en ze schenkt het aan haar zoon. Ik begin weer op te letten: er is dus iets met Emmaus. Ik besluit het internet op te gaan en ik onderzoek de Emmaus kringloop website. Er is veel informatie te vinden en ik vind het allemaal erg leuk. Daarna zoek ik verder, er was toch ook iets met Emmaus en Jezus? Na enig zoeken vind ik het. Drie dagen na de dood van Jezus lopen twee discipelen van Jezus de weg af van Jeruzalem naar Emmaus. Ze zijn diep bedroefd. Dan komt er een onbekende man op hun pad en die blijkt erg veel van de Heilige Schrift af te weten. In Emmaus aangekomen brak de man het brood en schonk wijn en hij zegende de mannen. Toen begrepen ze het: de onbekende man was Jezus zelf. Hij was opgestaan! Onmiddellijk gingen ze terug naar Jeruzalem om het goede nieuws te vertellen. Dit alles staat opgeschreven in het Nieuwe Testament, in het Evangelie van Lucas (!).
Copyright: www.de-spirituele-hulplijn.nl